Γραμμή

7e9ccfdce7a1217a3095f458f3ac0676

 

 

 

 

 

Θέλω να φύγω.
Αυτό έλεγα το πρωί σε μια συζήτηση που είχα.Να κάνω μια καινούρια αρχή.Να μάθω νέους ανθρώπους.Με άλλη νοοτροπία.Που θα επιλέξω αν θα είναι στην ζωή μου.Που αν για κάποιο λόγο παραβιάζουν τα όρια,τις γραμμές που έχω θέσει,θα φεύγω.Έτσι απλά.
Μια ζωή,ή μάλλον στην δική μου ζωή,πάντα υπήρξα ιδιαίτερα επιλεκτική.Ακόμη είμαι.Μα μοιραία,όταν αλλάξει η ζωή σου,όταν βάζεις καινούρια άτομα,όταν κάνεις καινούρια οικογένεια,εκτός απο αγάπη και υποχρεώσεις,μοιράζεσαι και την κοινωνική σου ζωή.Ξέρω πως αυτό που λέω μπορεί να φανεί παρεξηγήσιμο.Μα δεν εννοώ οτι δεν μου αρέσει ή δεν το δέχομαι,ή ακόμα πως προσπαθώ να απομακρύνω κάποιον ή δημιουργώ προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν για να το πετύχω αυτό.Απλώς λέω πως εκ των πραγμάτων,δεν μας κάνουν όλοι.Είμαι δύσκολος άνθρωπος,το παραδέχομαι.Για να βάλω κάποιον στην ζωή μου πρέπει ειλικρινά να το αξίζει.Πάντα ήμουν εκείνη που αν δεν μου άρεσες,σου το έλεγα κατάμουτρα,και έκανα πως δεν υπάρχεις.Διπλωμάτης δεν υπήρξα και φαντάζομαι ούτε θα υπάρξω ποτέ.Ούτε και θέλω.Ούτε καν μπορώ πια.
Μέχρι τώρα η αλήθεια είναι δεν ήμουν ιδιαίτερα της παρέας.Σαν παιδί είχα μια φίλη,με την οποία ήμουν μαζί μέχρι το τέλος του σχολείου.Όπου ουσιαστηκά και με πρόδωσε.Ακόμα πιο δύσκολο.Αργότερα έκανα φιλίες,σύντομες αλλά και σταθερές.Γνώριζα αρκετά άτομα σαν φοιτήτρια,τα οποία ήταν παιδιά.Οτι και να έκαναν,μου άρεσε ή όχι,ήταν παιδιά.Δεν λέω πως όλα περνούσαν χωρίς να τα παρατηρώ,μα ήταν παιδιά.Πριν συζήσω,δεν είχα κάποια κοντινή,σταθερή παρέα,έβλεπα φίλους γνωστών,τους οποίους το πιθανότερο ήταν να μην τους δω ποτέ ξανά,ή τουλάχιστον όχι σύντομα απο την τελευταία φορά.Αδιάφορο.Επομένως κατά κάποιον τρόπο οι κοινωνικές μου επαφές ήταν ελάχιστες.
Τώρα,έχω αρχίσει και φιλτράρω ξανά.Βέβαια δεν είμαι μόνη μου,άρα μοιραία,οι παρέες του γίνονται παρέες μου και ούτω καθεξής.Κατά γενική ομολογία τα περισσότερα άτομα είναι υπέροχα παιδιά.Με χιούμορ και καλοί φίλοι.Άλλοι περισσότερο,άλλοι πάλι λιγότερο.Με ορισμένους έχουμε πιο πολλές επαφές,με άλλους λιγότερο.Το σκηνικό για εμένα άλλαξε.Δεν τα γράφω όλα αυτά γιατί θα προτιμούσα να είμαι μόνη μου και να αδιαφορώ για τους γύρω μου.Όχι.Απλώς παρατηρώ.Παρατηρώ περισσότερο.Αναλύω πράγματα και συμπεριφορές.Που πολλές δεν μου αρέσουν,δεν τις θέλω,και αρκετές,δεν τις ανέχομαι.Όχι απο κακία,αλλά απο επιλογή.
Αυτό συζητούσα.Και με προβλημάτισε.Με πόνεσε κάπως αυτό το «όμως έχεις πολλές κόκκινες γραμμές».Όχι.Και αυτό που είπα,και έχω να πω,και σκέφτομαι,αυτό που αισθάνομαι σαν Νικολέτα είναι πως έχω μόνο μια.Και μοναδική.Η οποία έχει προεκτάσεις.Ναι.Έτσι είναι,όλα έχουν.Τα πράγματα δεν είναι μόνο μαύρο και άσπρο.Έχουν αποχρώσεις.Με ενοχλεί ένα πράγμα το οποίο δεν μπορώ να το εξηγήσω γιατί και πως,αλλά δεν διανοούμε να το βλέπω γύρω μου.Με πνίγει.Με στοιχιώνει και το γυρνάω συνεχώς στο κεφάλι μου.Η κόκκινη γραμμή μου είναι να βλέπω κάποιον να μην σέβεται την παρουσία του άλλου.Το θεωρώ τόσο άδικο.Τόσο άδικο όμως που ώρες ώρες αισθάνομαι πως θα τρελαθώ.Και τρελαίνομαι,πνίγομαι.και θέλω να τρέξω μακρυά,άλλες φορές πάλι να σπάσω τα μούτρα ορισμένων.
Μιλάμε για ανθρώπους με παιδιά που πρώτα απο οτι φαίνεται θα βρει ο πατέρας γκόμενα και μετά ο γιος.Άλλους πάλι φίλους κολλητούς που κάνουν λες και η ζωή σου είναι ζωή τους και προσπαθούν να σπάσουν την πλάκα τους.Και πόσα ακόμα περνούν απλά γύρω.Εξαγριώνομαι.Είμαι σαν θηρίο στο κλουβί.Και τα σκέφτομαι.Τα σκέφτομαι περισσότερο απο όσο πρέπει γιατί απλά δεν μπορώ να τα βλέπω.Με πνίγουν.Ακόμα και ας μην έχουν καμία σχέση με εμένα.Πόσο μάλλον αν έχουν.Πόση ανωριμότητα μπορεί να έχει κάποιος,ηλιθιότητα,ψευτιά.Και το αστείο σταματά να υφίσταται μετά την δέκατη φορά.Όχι δεν είναι.Πάλιωσε.Δεν γελάω.Δεν θέλω.
Θέλω απλά να φύγω.Αν βέβαια  τελικά μας δοθεί η ευκαιρία.Και ξέρω,παντού υπάρχουν αυτά,όμως τότε δεν θα έχω καμία ανάγκη ούτε υποχρέωση να έχω τοξικούς ανθρώπους στην ζωή μου.Θα πάψουν να είναι φίλοι,γνωστοί,κουμπάροι,περαστικοί,θα πάψουν απο το οπτικό μου πεδίο και το μόνο που θα μείνει είναι ένα ξεχασμένο μήνυμα,τύπου «περνάτε καλά?».Ναι.Δεν θα χρειάζεται να έχω κανέναν που η συμπεριφορά του με προσβάλλει με τον τρόπο της.Θα έχω μόνο εκείνους που επέλεξα.Μπορώ να το κάνω και εδώ βέβαια.Προφανώς.Και προσπαθώ μιας και με τον καιρό ξεσκαρτάρω και πλησιάζω μόνο εκείνα τα άτομα που έχουν κάτι να μου πουν.Μα δεν θα πω ποτέ σταμάτα να επικοινωνείς.Και με αυτόν τον τρόπο μοιραία κάτι θα με περιβάλλει.Και κάπως θα τύχει να πρέπει να δω όσους μου μολύνουν την ψυχή.
Και μπορεί να γελάω πολλές στιγμές,πιθανό να περάσω και καλά,μα μόλις πάρω μια ανάσα στον καθαρό αέρα πνίγομαι.Και το συζητάω.Ξανά.Και ξανά.Και ξανά.Χαλιέμαι.Δεν θέλω.Δεν πρέπει.Μα πως μπορείς να λες οτι αγαπάς κάποιον και με κάθε ευκαιρία να του κάνεις κακό.Δεν μπορείς.Ή δεν σου έμαθαν ποτέ να αγαπάς,τον φίλο σου,τον διπλανό σου,τον σύντροφό σου,το παιδί σου.Ούτε θα μάθεις.Γιατί είσαι πονηρός.Και αυτό μόνο χειρότερα μπορεί να εξελιχθεί.Τόση αδικία,σε τόσες σχέσεις.Ανακατεύομαι.Αυτό.Και λυπάμαι,λυπάμαι γιατί όσοι σε νοιάζονται απο οτι φαίνεται απλά το καταπίνουν,το προσπερνάνε,δεν ξέρουν να το αντιμετωπίσουν,νιώθουν φόβο μην μείνουν μόνοι ή χάσουν τις συνήθειες τους..Δεν σε νοιάζονται ολοκληροτικά.Μάλλον αυτό.
Έχω ανάγκη απο άτομα καθαρά,ντόμπρα,που αυτό που λένε,αυτό και θα κάνουν.Δήθεν.Πόσοι δήθεν γύρω.Πόση απογοήτευση.Να μπορώ να μιλήσω,να ακούσω,να γελάσω.Και ας έχει ο άλλος του κόσμου τα ελλατώματα.Οτι μπορεί να βρει.Κι εγώ έχω.Όλοι έχουμε.Αυτό προσπάθησα να πω.Πως δεν είναι αυτό που με ενδιαφέρει γιατί πρώτα απο όλους εγώ δεν είμαι τέλεια.Μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια σε πολλά,μα μην είσαι άδικος.Άτιμος.Σεβασμός.Λίγος σεβασμός.Σε εμένα που σε ακούω,στο παιδί σου που σε βλέπει,στο φίλο σου που σε υπολογίζει,στον σύντροφο σου που δίνει την ψυχή του,στην οικογένεια σου που υπέφερε να σε μεγαλώσει.Σεβασμός σε οτι σε κάνει άνθρωπο.Σε οτι σε κάνει κάτι τέλος πάντων.
Βέβαι δεν περιμένω κάτι να αλλάξει.Όχι.Δεν περιμένω τίποτα πια και απο κανέναν.Κουράστηκα.Γιατί πάντα πίστευα και θα πιστεύω πως το να είσαι δίκαιος είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορείς να κάνεις σε κάποιον,το πιο σημαντικό εφόδιο για να χτίσεις κάτι,το πιο μοναδικό συναίσθημα που σε κάνει να νιώθεις πραγματικά ελεύθερος.Ζωντανός.Δεν χρειάστηκα ποτέ άλλους δίπλα μου απλώς για να υπάρχουν,και ούτε σκοπεύω να το κάνω ποτέ,ακόμα και αν αυτό με κάνει απόμακρη,δύστροπη,επιλεκτική,κακιά.Βαρέθηκα και τελικά,έφτασα σε ένα σημείο όπου απλώς αναρωτιέμαι.Όλοι εσείς που είστε τόσο κοινωνικοί,που έχετε τόσα άτομα,που περιβάλεστε απο τόση αγάπη αληθινή όπως λέτε,βολεύεστε με τα ημίμετρα ή τελικά δεν είμαι η μόνη τρελή?

Advertisements

Άδωνις

στίχοι-μουσική:Σταμάτης Κραουνάκης

Τον τελευταίο (αρκετό) καιρό,σε μια διαδρομή Αθήνα-χωριό,μου ήρθε ξαφνική αναλαμπή,κάπου ξεχασμένο απο χρόνια κατέληξε να είναι το κομμάτι που γυρνάει συνέχεια στο μυαλό μου και το τραγουδάω πάντα και παντού…Σαν τα μικρά παιδιά..

«κι είσαι η λαχτάρα μου,ο καφές και τα  τσιγάρα μου…»

και όπως λέω…
σας φιλώ,και σας χαμογελώ!

who is who

Αποφάσισα να κυριαρχήσω στον κόσμο και από ένα blog (που δεν ξέρω πραγματικά πως βρέθηκα εδώ και πως θα καταφέρει η δύσμοιρη να με ανεχτεί) θα γίνει η αρχή. Όσο και να μην το πιστεύεται αν κάποιος έχει τις ανυπέρβλητες γνώσεις μου, την αστείρευτη σοφία μου και τις ακαταμάχητες δεξιότητες και ικανότητες μου είναι πολύ εφικτό να το πετύχει από όπου κι αν αρχίσει…

Όταν το πετύχω αυτό όλοι θα έχετε την τιμή να λέτε ότι κάποτε συνεισφέραται στην αναγνώριση και την απογείωση μου προς τη δόξα. Να ξέρετε ότι ο Θεός ξεχνάει ο tomarys ποτέ και θα σας ανταμείψω πλουσιοπάροχα…

Φυσικά εξέχουσα θέση στην «κυβέρνηση» μου (διότι η αλήθεια είναι  ότι μπορώ να ελέγχω και μόνος μου το σύμπαν) θα έχει η Νικολέτα που έκανε την υπέρτατη ανακάλυψη μου και μου έδωσε βήμα (περαστικά της).

Αυτά και για να προλάβω τους κακεντρεχείς που θα πουν ότι σφύζω από μετριοφροσύνη έχω να δηλώσω ότι η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους. 

Καλώς με βρίκατε
tomarys

Που-πως-πότε

Και μιας και με μάθατε-σας έμαθα και όλα τα σχετικά,και όπως είπε και μια ψυχή,με ξαναβρήκατε,σας ξαναβρήκα,ξαναβρεθήκαμε γενικότερα,φαντάζομαι ήρθε και η ώρα να σας ενημερώσω επιγραμματικά(για την ώρα),για τις συνταρακτικές εξελίξεις στην ζωή μου.Πρώτα απο όλα,μετακόμισα,έχω το ίδιο πρόβλημα νομίζω όπως και με τα blog και την σχολή,μιας και είναι το 8ο-9ο σπίτι που μετακομίζω.Κάπου εκεί.Που να θυμάμαι κιόλας ακριβώς.ΑΛΛΑ,αυτή τη φορά,μαντέψτε,δεν μετακόμισα μόνη μου!Ωωω ναι,το αίσθημα ήταν μεγάλο και μετά απο 4 μήνες σχέσης αποφάσισα οτι δεν μπορώ να πληρώνω το σπίτι μου χωρίς να μένω,και με τα υπόγεια κόλπα μου τον τύλιξα,και τον έκανα να με παρακαλάει να μείνουμε μαζί.(εντάξει το παρατραβάω,όμως μεταξύ μας,μ’αρέσει).Η απόφαση ήρθε μετά απο μια βραδιά και ένα καφάσι μπύρες μαζί με την μάνα μου.Εδώ που το σκέφτομαι,μάλλον αυτή τον τύλιξε!Ελληνίδα μάνα,παμπόνηρη και πάντα έτοιμη να αποκαταστήσει το κοριτσάκι της με δόξες και τιμές!

Τα πράγματα κυλούσαν ήρεμα και όμορφα,μέχρι που ήρθε η στιγμή που έσκασε η βόμβα!ταραμ-ταραμ!Ήθελε ΚΑΙ να με παντρευτεί!Λογικό τώρα που το συζητάμε,τέτοιο κορίτσι,ήταν ζήτημα χρόνου να μην αντέχει λεπτό χωρίς εμένα..Πήραμε ένα κουτάκι ηρεμιστικά,και το ανακοινώσαμε,κυρίως στους δικούς μου γιατί εκείνος τα πάτησε τα 30,βιαζόντουσαν όλοι βλέπεις,τι?γεροντοπαλίκαρο θα καταλήξει?Αμ πως!Οι αντιδράσεις πολλές και ποικίλες,ο μπαμπάς του συγκινήθηκε,η μαμά του το ήξερε,ο μπαμπάς μου σοκαρίστηκε και η μάνα μου μόνο που δεν μας κρέμασε για να αρχίσει να μας μαστιγώνει!Βέβαια σαν θέλει η νύφη και ο γαμπρός που λένε…..το περάσαμε το δαχτυλίδι!Στις 22 Απριλίου λοιπόν,μια 5λεπτη συνάντηση στο Δημαρχείο,ήταν αρκετή για να δέσει το γλυκό.Εγώ λιώμα,βλέπεις σιδέρωνα μέχρι της 2 το  ξημέρωνα μιας και ήθελα ταξιδάκι.Γυρίσαμε την Κρήτη με το αμάξι,και μεταξυ μας πέρα απο τον νομό Λασιθίου,ας με συγχωρέσουν οι φαν,δεν εντύπωσιαστήκαμε ιδιαίτερα.Φαντάζομαι πως φταίει το οτι όσοι την αγαπούν την εκθειάζουν τόσο,που οι προσδοκίες που έχεις είναι πολύ περισσότερες.Το ίδιο ισχύει και για το φαγητό.Περι ορέξεος βέβαια…υποκειμενικά είναι όλα!Όπως και να χει περάσαμε εξαιρετικά..Και αυτό είναι που σου μένει!

Αλλάζοντας θέμα τώρα,δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στην σχολή,πάμε αισίως στο 5ο έτος,τα μαθήματα είναι αμέτρητα,και το μυαλό όποτε πιάνω το βιβλίο θολό.Δυστυχώς δεν έχω βρει έναν αποτελεσματικό τρόπο να την αγαπήσω και να με αγαπήσει,οπότε καταλήγουμε σε μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία,όπου εγώ πριν απο κάθε εξεταστική υπόσχομαι στον εαυτό μου θαύματα,αλλά κατά την διάρκεια αυτής,το σύμπαν συνομωτεί στο να μου αποδείξει οτι η ιδέα περί θαυμάτων είναι αποκύημα της φαντασίας μου..Ας είναι.Όλα για κάποιον λόγο γίνονται άλλωστε..έτσι θέλω τουλάχιστον να πιστεύω!

Άλλο…άλλο…σκεφτόμαστε και ψάχνουμε επίσης σοβαρά να φύγουμε στο εξωτερικό αν βρούμε κάτι που αξίζει πραγματικά τον κόπο.Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν φαντάστηκα οτι θα επέλεγα να φύγω,όμως πλέον έχω καταλήξει να το εύχομαι.Αν αυτό άλλωστε είναι που ίσως μας δώσει μια ευκαιρία να φτιάξουμε την ζωή που θέλουμε,ή μια ζωή κοντά σε αυτή που ελπίζουμε να έχουμε,γιατί όχι?Όλοι αυτό δεν θέλουμε?Μια ευκαιρία!

Πριν κλείσω,θα ήθελα να σας προετοιμάσω,δεν ξέρω πότε θα σκάσει μύτη ή με ποιον τρόπο,όμως δεν είμαστε μόνοι μας πια εδώ.Σε κάποια γωνία καραδοκεί και περιμένει να κάνει την εμφάνιση του κάποιος.Το όνομα αυτού,tomarys!Όνομα και πράγμα θα μου πεις κάποια στιγμή,και που τον ξετρύπωσα,και πως τον έπεισα μάλιστα(γιατί προσπάθησα έτσω λίγο),να γράφει εδώ μιας και σε τίποτα δεν θυμιζει εμένα.Μα θα σου πω μονάχα οτι τα φαινόμενα απατούν,και ο άνθρωπος αυτός έχει απο τις καλύτερες ψυχές που έχω ποτέ μου συντανήσει!(αυτό καλύτερα να μην του το πούμε γιατί θα λέει οτι τον δυσφημώ).

Αυτά ήταν λοιπόν εν συντομία(?) τα νέα μου!Όσα έγιναν στον χρόνο που μεσολάβησε μέχρι να συναντηθούν ξανά οι δρόμοι μας..Ή τουλάχιστον όσα θυμάμαι,γιατί το μυαλό μου τελευταία παίζει περίεργα παιχνίδια..Θα σας τα πω και αυτά σιγά,σιγά ,μην νομίζει κανένας οτι θα γλιτώσει!Χρόνο έχουμε..
για την ώρα….

Σας φιλώ και σας χαμογελώ!

restart

restartΑυτό το «αν αγαπάς κάποιον άστον να φύγει,αν γυρίσει είναι δικός σου για πάντα» και τα σχετικά,έχω αρχίσει να πιστεύω πως χαρακτηρίζει απόλυτα την σχέση μου με το blog.Να ‘μαι πάλι εδώ λοιπόν,για ακόμη μια φορά.Η αλήθεια είναι οτι τόσο καιρό είχα υποψιαστεί πόσο πολύ σας είχα λείψει και αποφάσισα να σας κάνω την χάρη.(καλά,καλά μην βρίζεις τώρα ένα αστείο να σπάσει ο πάγος είπα να κάνω).Πέρασε αρκετός καιρός απο την τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια και φαντάζομαι όπως και σε εμένα,άλλαξαν αρκετά πράγματα.Μαζί με αυτά,άλλαξε και ο καιρός,δεν πρόλαβα να κάνω το πρώτο μου post και ήδη άρχισε να βρέχει,να μπουμπουνίζει και όλα αυτά τα χειμωνιάτικα πράγματα.Ελπίζω τουλάχιστον όλοι οι φούρνοι να είναι στην θέση τους.Τον καιρό αυτό λοιπόν,για να συνεχίσω,με κάποια άτομα δεν έχασα τόσο την επαφή μου,καθώς μάθαινα νέα τους και φρόντιζα να ενημερώνομαι και να τους παρακολουθώ όπως και πριν.Για τους υπόλοιπους,ελπίζω να τους βρω στην πορεία.Είναι το τέταρτο blog νομίζω που δημιουργώ,ελπίζω να σπάσει και την γρουσουζία,έτσι ώστε απο εδώ και πέρα να καταφέρω να στεριώσω κάπου.Κοίτα να δεις τώρα,μόνο σε αυτό το θέμα και στην σχολή αλλάζω τόσο εύκολα απόψεις.Θέλω-δεν θέλω.Πρέπει-δεν πρέπει.Μπορώ-δεν μπορώ.κτλ κτλ.Ας είναι όμως,δεν θα το βάλω κάτω.Τούλάχιστον σε οτι αφορά το blog.(και την σχολή,και την σχολή μαμά,σε περίπτωση που μάθεις καποτέ να χρησιμοποιείς τον υπολογιστή και πέσει στα χέρια σου).

Και τώρα νομίζω ήρθε η ώρα να ψάξω να σας βρω.